Grayling Society Holland

	Grayling Society Holland
	Algemene informatie	Voor leden

Informatie Organisatie Activiteiten Lidmaatschap Artikelen Foto's De vlagzalm Contact	De Vlagzalm en zijn historie Tijdens de laatste ijstijd drong de Arctische ijsmassa ver door naar het zuiden van Europa en Noord-Amerika. Vrijwel all het planten- en dierenleven werden volledig vernietigd. De vlagzalm echter overleefde door uit te wijken naar schuilplaatsen in Noord-Amerika en het Donau Bassin van waaruit hij na het smelten van het ijs langzaam maar zeker weer opnieuw Canada, Azië en Europa introk. De Europese en Arctische vlagzalm behoren tot twee verschillende soorten : de Europese vlagzalm (Latijnse naam : Thymallus thymallus) en Arctische vlagzalm (Thymallus arcticus), de laatste komt voor in Azië en Noord-Amerika. Waar beide soorten gezamenlijk voorkomen (bv de Pechora rivier ten westen van de Oeral) komen hybriden van beide soorten voor. Of die weer vruchtbaar zijn, is niet bekend. Belangrijkste uiterlijke verschillen: De 'vlag' van de Arctische vlagzalm is nóg veel groter dan die van de Europese vlagzalm. De bek van de Arctische vlagzalm is groter dan die van de Europese vlagzalm en reikt tot aan het oog en soms zelfs daar voorbij.
		Voordat de Britse eilanden gescheiden werden van het Europese vasteland, had de vlagzalm zich al verspreid naar de oostelijke en noordelijke Britse rivieren. In het westen en in Wales bleven ze echter beperkt en in Ierland komen ze in het geheel niet voor. Vanaf de 18e eeuw zijn ze uitgezet in Schotse en Zuid-Engelse rivieren. Hoewel ze van herkomst snelle rivieren prefereren met rotsige en stenige beddingen, hebben ze zich prima aangepast aan de vele verschillende riviertypes in Europa en kun je ze zelfs
	aantreffen in verbazingwekkende kleine stroompjes. Ze verspreiden zich gedurende de zomermaanden naar alle kanten, maar in de koudste maanden staan ze in scholen in de diepere gedeelten van de rivieren. Je kunt de vlagzalm ook vinden in meren en meertjes (vooral in de Scandinavische landen, Canada, Alaska, Siberië en zelfs in de Alpen), echter alleen indien dit water deel uitmaakt van een rivieren- of bronnensysteem, zodat er dus voldoende koud en vers water is, en de omstandigheden geschikt zijn voor het voortbrengen van het nageslacht. De vlagzalm vormt een aparte soort, Thymallus thymallus L. De naam is afkomstig van de geur van vers tijm, waarnaar hij ruikt als hij pas is gevangen. Sommige zeggen echter dat ze meer naar komkommer ruiken. Hoe het ook zij, zijn vetvin duidt op verwantschap met de salmoniden. Ze behoren dus daadwerkelijk tot de ware sportvissen.
	De vlagzalm vormt een aparte soort, Thymallus thymallus L. De naam is afkomstig van de geur van vers tijm, waarnaar hij ruikt als hij pas is gevangen. Sommige zeggen echter dat ze meer naar komkommer ruiken. Hoe het ook zij, zijn vetvin duidt op verwantschap met de salmoniden. Ze behoren dus daadwerkelijk tot de ware sportvissen. De paaiperiode valt samen met de dooi van de rivieren in Arctische streken, waar ze waarschijnlijk hun oorsprong vinden.
	Omdat deze gelijk is aan die van witvis worden ze door de waterschappen en anderen die niet goed op de hoogte zijn, in de meeste gevallen ten onrechte in dezelfde categorie geplaatst. In feite nemen ze de vlieg veel vastberadener dan forel of beekridder en worden ze minder gemakkelijk verstoord door beginnende vliegvissers en foutieve worpen. Het zijn ware sportvissen, de belangrijkste in Canada en het grootste deel van Europa. Hun gretig aasgedrag na het sluiten van het forelseizoen, maakt ze van bijzondere waarde voor de vliegvisser. Ondanks zijn kwaliteit als sportvis is de vlagzalm lange tijd ondergewaardeerd en werd zelfs beschouwd als schadelijk, voornamelijk in forelrivieren en in het bijzonder in de UK. In de eerste jaren groeien ze gewoonlijk niet sneller dan beekforellen en kleine vlagzalmpjes zijn inderdaad vaak niet aflatende en irritante belagers van de vlieg, maar welbeschouwd leveren ze ook een grandioze sport, vooral aan een lichte uitrusting. Hun paaiperiode in het voorjaar en het lichte onderscheid qua voedingsgewoonte maakt ze niet tot een echte concurrent van de forel. Tenminste als er voldoende voedsel is om een gezonde vispopulatie in stand te houden, en als er niet onbegrensd vissen worden uitgezet die de natuurlijke aanwas ontregelt. © Hans van Klinken top
last update : 16-12-2009	contact : info@grayling-society.nl	© 2009 Grayling Society Holland